خطايى افتد كفّارت آن آزاد كردن بنده‌ايست گرويده ، و ديتى تمام بسپرده ، فذلك قوله تعالى : وَ مَنْ قَتَلَ مُؤْمِناً خَطَأً فَتَحْرِيرُ رَقَبَةٍ مُؤْمِنَةٍ ، و رقبهء مؤمنه اوست كه خداى را عزّ و جلّ بمعبودى شناسد ، و رسول ( ص ) را بپيغامبرى ، و احكام شريعت را ملتزم بود ، و صحّ فى الخبر : انّ معاوية بن الحكم السلمى جاء الى رسول اللَّه ( ص ) فقال : انّ لى جارية ترعى قبل احد ، فادركتها ، و قد أخذ الذّئب ، شاة عن غنمها ، و أنا رجل من بنى آدم ، آسف كما يأسفون ، و أغضب كما يغضبون . لكن صككتها صكّة فى وجهها ، قال : فعظم ذلك على رسول اللَّه ( ص ) ، قال : فقلت يا رسول اللَّه أ لا اعتقها ؟ قال : ايتنى بها ، فاتيته بها . فقال لها : اين اللَّه يا جارية ؟ قالت : فى السّماء . قال : و من أنا ؟ قالت : انت رسول اللَّه . فقال : اعتقها فانّها مؤمنة . و بدان كه قتل از سه حال بيرون نيست : يا قتل عمد ، يا قتل خطا ، يا شبه عمد . و در هر سه حال بمذهب شافعى كفّارت بر كشنده واجب است . و سبب و مباشرت در وجوب كفّارت يكسان است ، تا اگر كسى در راه مردمان را چاهى كند ، و كسى در آن چاه افتد و بميرد ، يا گواهى دروغ دهد ، تا كسى را بسبب آن گواهى بكشند ، يا اكراه كند بر كسى تا ديگرى را بكشد ، كفّارت بر همه واجب شود . و اگر زنى بارور را ضربتى بر شكم زند تا فرزند بيفكند ، كفّارت واجب شود ، و اگر دو فرزند بيفكند دو كفّارت واجب شود . و اگر كسى خود را بكشد ، يا بندهء خود را بكشد ، كفّارت واجب شود . و اگر جماعتى هام‌داستان « 1 » شوند تا يكى را بكشند ، قول درست آنست كه بر هر يكى كفّارتى واجب شود . و فرق نيست ميان آنكه قتيل آزاد باشد يا بنده ، كودك يا بالغ ، مسلمان يا ذمّى ، و همچنين فرق نيست اگر قاتل بالغ باشد يا كودك ، عاقل باشد يا ديوانه ، آزاد باشد يا بنده ، وجوب كفّارت در همه يكسان

--> ( 1 ) - نسخهء ج : هم داستان . )